پارميس آذر

 

پارمیس در کشور جدید

بعد از تمام مشکلات و دردسر های مهاجرت به استرالیا در حالی که ١۴ ماه از مهاجرت ما به این کشور می گذره حالا دیگه می تونم بگم کم کم جا افتادیم و زندگیمون تقریبا به روال عادی بر گشته. پارمیس کوچیک ما الان پنج و نیم ساله شده و به کلاس اول می ره. واقعا چقدر زندگی تند به پیش می ره! انگار همین دیروز بود که دختر کوچولو و خوشگل ما پا به دنیا گذاشته! پارمیس دیگه برای خودش خانمی شده. کلی دوست و آشنا در مدرسه داره. لهجه استرالیاییش خیلی بهتر از منه. خوندن و نوشتن انگلیسی رو به خوبی یاد گرفته.  البته هنوز وقت نشده خوندن و نوشتن فارسی بهش یاد بدیم. برای خودش کتاب می خونه. تا صد می شمره و بعد وارونه بر می گرده تا یک. ده تا ده تا می شمره و مسئله های ریاضی رو حل می کنه. پارمیس خیلی خیلی قشنگ نقاشی می کنه. استعدادش توی نقاشی عالیه. به موسیقی علاقه نشون می ده و رقصدن رو ذوست داره. باورم نمی شه در این دو سال گذشته اینقدر این دختر کوچولوی نازنین ما پیشرفت کرده باشه. در ابتدای آمدنمون به سیدنی شاید بشه گفت به پارمیس خیلی سخت گذشت. تاب آوردن دوری از دوستان و آشنایانش و به ویژه مامان نگار و بابا ایرج براش خیلی سخت بود. تغییر همه عادت ها و محیط زندگی برای همه سخت بود و پارمیس هم شاید به خاطر حساس بودنش بیشتر از همه فشار رو مجبور بود تحمل کنه. اما کم کم با جا افتادن و روی روال عادی افتادن زندگیمون پارمیس هم مشکلش حل شد و تونست خودش رو پیدا کنه. پارمیس خیلی استعداد خوندن و نوشتنش خوبه به نقاشی و ریاضی هم خیلی علاقه داره اما مناسفانه به ورزش علاقه زیادی نشون نمی ده. ما برای هم پارمیس و هم سورن دوچرخه خریدیم تا وقتی می ریم پارک بازی کنن. اسکوتر هم برای بچه ها خریدیم. پارمیس کفش اسکیت هم داره و ضمنا شنا هم دائم می بریمش استخر ولی با وجود همه این ها نتونستیم بکشونیمش به سمت ورزش. معلمش خانوم دیوی پیشنهاد می کرد بذاریمش کلاس نت بال یا تنیس ولب ما هنوز نذاشتیمش کلاس ورزشی. اما بدم نمی آد بره کلاس پیلنو. یکی از دوستام اینجا برای بچه ها پیانو تدریس می کنه. شاید بذارمش چند جلسه ای یره تا ببینیم علاقه نشون می ذه یا نه.

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ۸ مهر ،۱۳۸٩ - آرش آذر